Seyran Bahçesinde Bir Yanal Elma

Seyran Bahçesinde Bir Yanal Elma

Seyran bahçesinde bir yanal elma

On sekiz bin ilmin nûru dediler

Muhammet Mustafa, Hayderi Kerrar

Hünkâr Hacı Bektaş Veli dediler

Fahr-i Âlem elifi tac uruna

İki cihan boyanmıştır nûruna

Her kim aşna Muhammed'in sırrına

Arşta Mehriban'a Ali dediler

Hocası aldı mektebe götürdü

"Elif be" demeden mana yetürdü

Akıttı pınarı susam bitürdü

Hacısı, Hocası beli dediler

Horasan Erleri Rum'a geldiler

Herkes aklı ile yerin buldular

Üzerinden er geçtiğin bildiler

Kadıncık Ana'ya dolu dediler

Şah'ım der ki Bektaşiyim, Bektaşi

Evvel kimdi nasip veren ol kişi

Sıktı un eyledi örs gibi taşı

İsmi Bektaş idi Veli dediler

Bir araya geldi Halife, Pîrler

Bektaş adlı er görmedik dediler

Bir yeşil el kısmet verir dediler

Görünce tanırız eli dediler

Kimi inandı da beli pes dedi

Kimi inanmadı nişan istedi

Şah'ım ol mübarek elin gösterdi

Besbelli bu bizden ulu dediler

Ersen çeç üstünde otur dediler

Ulu isen kısmet yetür dediler

Sözlen olmaz senet getür dediler

Çok olur senetsiz Veli dediler

Velilik fermanı o demde geldi

Şah'ım mertebeyi aradı buldu

Evvel Ali idi âhir Vel'oldu

Taptuk ey Sultanım beli dediler

O demde erlerin nasibin verdi

Yol, erkân çok vakît batında kaldı

Urum Erlerine hediye geldi

Budur Hâkk'ın doğru yolu dediler

Veli'm eyder cümle Erlerden ulu

Cümle Erler ona demiştir belli

Şüphesiz Allah bir, Muhammet, Ali

İnanmayan İblis kulu dediler