Sene Bin İki Yüz Yetmiş Yedide

Sene Bin İki Yüz Yetmiş Yedide

Sene bin iki yüz yetmiş yedide

Yüzüne bakacak bir can kalmadı

Gittikçe azıyor âhir zamane

Hakîkatli lâ'l-ü mercan kalmadı

Mansuri dağları yıkacak deyi

Cihanı ateşe yakacak deyi

Mehdi âl-i Resul çıkacak deyi

İnsanın kalbinde güven kalmadı

Bazıları düşünmüyor yan gider

Yalandan gıybetten bütün din gider

Bazıları şurda burda zemmeder

Dini bütün sadık yâran kalmadı

Helâl kârı olan harama kattı

Kâfir Şeytan geldi kalbimi tuttu

İnsan fitne oldu dünyaya taptı

Vezn edip aklını deren kalmadı

Dil bilmeyen herkes doldu cihana

Gayri belli oldu âhir zamane

Kesildi adalet girdik zindana

Baş sokacak yarı zindan kalmadı

Nasıl edem nefsim bağladı özüm

Mevlâ'nın yanında kalmadı yüzüm

Dünya benim olsa doymuyor gözüm

Bu kâra kanâat veren kalmadı

Ben de bildim kaldık âhir zamana

Aklım kesti muhtaç oluruz nân'a

Haşa sakallılar söğer imana

Darılıp ağzına vuran kalmadı

Böyle bir asırda Kitab'a uymaz

Hiç kimse kimsenin hatırın saymaz

Yıkıldı odalar bir taşın koymaz

Tamir eyleyecek viran kalmadı

Tarih kırk dediler tekmil hepsini

Gittikçe bozulur İslâm yapısı

Kapanmak yakındır tevbe kapısı

Ulemaya hürmet zaman kalmadı

Ötme bülbül ötme bozuktur bağlar

Ruhsat bu dünyaya geleli ağlar

Bütün mümin olan karayı bağlar

Fukara hâlinden soran kalmadı