Gelin Der Ki Ben Yaylaya Göçeyim

Gelin Der Ki Ben Yaylaya Göçeyim

Gelin der ki ben yaylaya göçeyim

Pınarlardan soğuk sular içeyim

Yâre karşı ak göğsümü açayım

Aç göğsümü yâr gayrı sen açındı

Gelinin yüzünde ipek duvaklar

Hani adadığın bunca adaklar

Sultani kiraza benzer dudaklar

Kirazlar da yetişmiş deşirindi

Evinin önünden yürüdüm yoldan

Doğrulup baktım da ar ettim elden

Yanakları farksız kırmızı gülden

Kırmızı goncam gayrı açılındı

İnip gider şu bahçenin düzüne

Halka halka sürme çekmiş gözüne

Gelin oldum diye bakmaz yüzüme

Yüzünü bari tenhada açındı

Havalandı gönül yüksek uçtu

Sevdiğim görüp kaydı coştu

Merhamet sahibi gerdanın açtı

Sıçradı da canı tenim alındı

Her adam ne bilir âşkın halinden

Bülbül vazgeçer mi gonca gülünden

Şeker şerbet damlar tatlı dilinden

Geçti dilber şu yolları dolandı

Yiğit eğlencesi güzelin genci

Cefayı çok eder dilberlerin dinci

Selvi dir boyu dişleri inci

Aptal oldu gene gönlüm delindi

Karac'oğlan halimi kimse bilmez

Her güzel de öğmeye lâyık olmaz

Bu yalan dünyadır ki giden gelmez

Hep gidenler şu toprağa belendi