Dağlar Geçit Verin Konup Göçeyim

Dağlar Geçit Verin Konup Göçeyim

Dağlar geçit verin konup

göçeyim

Bir daha bu ile gelmeyesiye

Bağrıma hançerin salan illeri

Bir daha dönüp de görmeyesiye

Eller göçün çekti ben göçemedim

Yâr elinden dolu bad-içemedim

Yâr bana gücenmiş kusur işledim

Hesabın us yetip vermeyesiye

Kavlim doğru benim demedim

yalan

Garip candan geri nem var ki kalan

Bir avuç topraktır gözüme dolan

Murada yeltenip ermeyesiye

Dönem dolaşam bu gurbet illeri

Saçıma doladım ben ak telleri

Dostun bahçesinde açan gülleri

Bir sabah yâr gelip dermeyesiye

Karacaoğlan der sen de ben gibi

İkimiz de bir tepede gün gibi

Yâr eline kına yakmış kan gibi

Boyasın yarama sürmeyesiye